Sztuczna inteligencja czy sztuczny idiotyzm?

W miarę jak stary przesąd w przeszłości opierał się na całkowitej ignorancji szerokiej masy, nowoczesny przesąd naszych czasów bazuje na połowicznej wiedzy naukowej i technicznej. Jednocześnie ta połowiczna wiedza stanowi podstawę dla powszechnej hybris i megalomanii, która może przybrać groźne dla istnienia rozmiary.

FRANZ FERDINAND| Klasycznym przykładem jest szaleństwo klimatyczne, które opiera się na oszustwie CO2. Postuluje się, że CO2 powoduje promieniowanie wsteczne, które ma wpływać na przepływ ciepła z wysokich, zimnych warstw powietrza w dół, co ma podgrzewać cieplejsze, dolne warstwy powietrza. CO2 działa więc jak pompa ciepła bez zasilania, co jest niemożliwe według dwóch głównych zasad termodynamiki. Wiele osób, które nie mają naukowej podstawy, wierzy w te bzdury, a ci, którzy powinni wiedzieć lepiej, żyją z tego oszustwa. Na dodatek panuje nieograniczona wiara w technologię wśród decydentów, którzy na poważnie wierzą, że można za pomocą turbin wiatrowych i instalacji PV zapewnić zasilanie nowoczesnego społeczeństwa przemysłowego.

Kolejnym przykładem tej hybris jest przekonanie, że człowiek może przezwyciężyć swoją płciowość, a więc swoją naturę. To nowoczesna forma bluźnierstwa! Na poważnie próbuje się zaprzeczyć różnicy między mężczyzną a kobietą lub przynajmniej zminimalizować jej znaczenie. Konsekwencją jest zbiorowy samobójstwo społeczeństwa przez brak dzieci. Zamiast skorygować ten ideologiczny nonsens, próbuje się przeciwdziałać przewidywalnej katastrofie demograficznej poprzez obcą kulturze imigrację, co jeszcze pogłębia tę katastrofę i podważa dominującą ideologię, która wydaje się przymuszać do tej imigracji, zastępując ją średniowiecznym obrazem człowieka!

Inną formą technicznej megalomanii jest szał na „sztuczną inteligencję“. Na tym etapie należy zdefiniować, co właściwie rozumie się przez „inteligencję“. Pod inteligencją rozumie się tutaj zdolność do nieschematycznego, kreatywnego myślenia. Wszystkie umiejętności myślenia, które można wyuczyć, potocznie również określane są jako inteligencja, lecz w tym kontekście powinny być traktowane jako myślenie schematyczne. Takie myślenie można wtedy określić jako „sztuczną inteligencję“!

Zrozumiałe jest, że przeciętny obywatel, który nigdy nie stworzył programu komputerowego, nie wie, co komputer potrafi, a czego nie potrafi. Faktem jest, że komputer może wykonywać tylko te operacje, które drugi człowiek wcześniej zaplanował. Komputer może jedynie przetwarzać formuły matematyczne i/lub procedury logiczne. To, co w międzyczasie stało się możliwe dzięki wydajnym komputerom, jest rzeczywiście zdumiewające, jak na przykład wszelkiego rodzaju rozpoznawanie wzorców, takie jak rozpoznawanie twarzy czy mowy: język jest całkowicie logicznie zbudowany zdefiniowanymi słowami i przez składnię. Tak więc sekwencje językowe mogą być rozpoznawane przez komputer i ewentualnie tłumaczone na inny język. Nie ma to jednak nic wspólnego z inteligencją w powyżej zdefiniowanym sensie.

Inne przykłady „sztucznej inteligencji“ to programy diagnostyczne dla lekarzy. Kiedyś nazywano takie narzędzie systemem eksperckim.

Obrazy również mogą być kompozytowane za pomocą komputera. Przykładem jest obraz na początku tego artykułu. Komputer jednak jedynie dostarcza narzędzie, podczas gdy inteligentny człowiek definiuje elementy obrazu i ich kompozycję.

„Sztuczna inteligencja“ jest niesamowicie przeceniana!

Mówi się, że byli przedsiębiorcy oprogramowania, którzy myśleli, że „sztuczna inteligencja“ może zastąpić programistów. W odpowiedzi firmy te zwolniły programistów, ale po krótkim czasie znów ich zatrudniły!

Czego komputer na pewno nie potrafi, to opisanie „skomplikowanego systemu“: na przykład koncepcji „wolności“ nie można opisać matematycznie ani logicznie. Tak więc wszystkie systemy, w których są aktorzy z „stopniami wolności“, nie mogą być modelowane przez komputer. Takie systemy można w najlepszym przypadku opisać prawdopodobieństwami. Na przykład zachowanie całego gazu można opisać za pomocą prawa gazu, ale już nie można opisać zachowania pojedynczej cząsteczki gazu.

Innym praktycznym przykładem skomplikowanego systemu jest giełda: Giełdowi spekulanci opracowali przez lata wszelkiego rodzaju zasady, takie jak analiza wykresów, ale każdy, kto miał do czynienia z giełdą, wie, że nie ma niezawodnej zasady, z którą można by obliczyć kurs akcji. Można tylko podać prawdopodobieństwa dla rozwoju kursu. Na giełdzie jednak zawsze odgrywa rolę irracjonalna chciwość, która często prowadzi do niesłychanych ekscesów.

Aktualnym przykładem jest debiut giełdowy Space X, który złamał wszystkie zasady. Obecna wycena giełdowa firmy wynosi 2100 miliardów dolarów, przy przychodach na poziomie 18 miliardów i zysku wynoszącym 8 miliardów dolarów. Ta wycena jest wielokrotnie wyższa od wyceny porównywalnych firm i opiera się tylko na szałach wokół postaci Elona Muska i jego fantazji o kolonizacji Marsa. Racjonalnie ta wycena nie ma sensu.

Można by pomyśleć, że to bez znaczenia, gdy inwestorzy tracą swoje pieniądze, jednak takie bańki wpływają na rynki finansowe na całym świecie. Skutkiem są wtedy problemy dużych banków lub funduszy, które muszą być „ratowane“. Ponieważ środowisko giełdowe jest ogólnie bardzo kruche, pęknięcie bańki AI mogłoby spowodować załamanie giełdy porównywalne do tego z 1929 roku.

Różnica w porównaniu z krachem w 1929 roku polega jednak na tym, że taki upadek mógłby na zawsze zlikwidować hegemonie dolara, co mogłoby spowodować wtórne trzęsienie się giełd!

***

Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!

U P A D E K    E U R O P Y !

***