Dlaczego wojenna machina Iranu nie jest łatwa do zatrzymania

Zdjęcie: AFP

Reakcja militarna Iranu na amerykańsko-izraelski wojenny atak przeszła na „autopilot”.

Przypomina to zautomatyzowaną, zdecentralizowaną maszynę odwetową, którą po śmierci najwyższego lidera Alego Chameneiego trudno będzie zatrzymać lub kontrolować.

Pochodzenie historyczne

W 2003 roku generał major Mohammad Ali Jafari obserwował, jak USA „odcięły głowę” zcentralizowanemu dowództwu Saddama Husajna w Iraku w zaledwie trzy tygodnie. Zainspirowało go to do przekształcenia irańskiego wojska w taki sposób, aby mogło bezproblemowo przejść przez „dekapitację” przywództwa.

Gdy we wrześniu 2007 roku został dowódcą IRGC, wprowadził „doktrynę obrony mozaikowej”. Została ona dostosowana do scenariusza koszmarnego, jakim była śmierć najwyższego lidera, która stała się rzeczywistością 28 lutego 2026 roku, kiedy to ajatollah Ali Chamenei został zabity. W ciągu kilku godzin system ten został aktywowany i od tej pory jest niepowstrzymany.

Działanie

Jafari zreorganizował irańskie wojsko na 31 autonomicznych dowództw prowincjonalnych (po jednym na każdą prowincję oraz dodatkowe dla Teheranu). Każde z nich działa jak mini-armia.

• – Niezależne operacje: osobne dowództwo, systemy kierowania i kontroli, arsenały rakiet/dronów, floty szybkich łodzi atakowych, zintegrowane milicje Basij i wystarczające zapasy amunicji.
• – Uprawnienia delegowane: dowódcy mają rozkazy do przeprowadzania ataków bez oczekiwania na centralną zgodę, co jest idealne w przypadku pustki przywódczej.
• – Wydane plany awaryjne: obejmują one protokoły odwetu, które są automatycznie uruchamiane po śmierci najwyższego przywódcy i zapewniają koordynowane, ale niezależne działanie.

Doktryna ta weszła w życie natychmiast po amerykańsko-izraelskim ataku, w trakcie którego zginął Chamenei. 31 dowództw teraz niezależnie wykonuje z góry określone rozkazy odwetowe, wystrzeliwując rakiety/drony w celach amerykańskich, izraelskich i na Zatokę, bez potrzeby uzyskiwania centralnej zgody.

Artykuł 110 irańskiej konstytucji z 1979 roku przyznaje wyłącznie najwyższemu liderowi jedyną władzę dowodzenia siłami zbrojnymi. Nikt inny (prezydent Masoud Pezeshkian, parlament, Rada Strażników, wymiar sprawiedliwości itd.) nie może prawnie uchylić lub unieważnić jego poleceń.

Bez żyjącego najwyższego lidera, który aktywnie wykonuje władzę, stare uprzednio delegowane rozkazy pozostają prawnie wiążące i nieodwracalne dla jakiejkolwiek innej instytucji.

W ten sposób wydaje się, że określa to chwilową siłę militarną Iranu, a nie przewidywany przez USA błyskawiczny sukces, jak miało to miejsce w Iraku; tu można się było pomylić.

***

Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!

U P A D E K    E U R O P Y !

 

***