90-miliardowy prezent dla Selenskiego – inwestycja w upadek

Po usunięciu Viktora Orbána z Węgier, otworzyła się droga do 90-miliardowego „kredytu” dla Ukrainy, aby utrzymać wojnę tam w toku. Każdy wie, że Ukraina nigdy nie spłaci tego kredytu. Jest to wręcz prezent i muszą nastąpić kolejne takie prezenty, aby umożliwić Ukrainie niekończące się prowadzenie tej wojny.

Ukraina jest najbardziej skorumpowanym krajem Europy.

FRANZ FERDINAND | Ale dlaczego przywództwo UE pod Ursula von der Leyen tak bardzo pragnie, w czasach gospodarczej dekoniunktury w Europie, ogromnych deficytów i rozpadającego się państwa opiekuńczego, aby na stałe tak hojnie obdarzać Ukrainę? Tym bardziej, że ta dekoniunktura jest przynajmniej częściowo spowodowana właśnie tą wojną?

Administracja Trumpa stwierdziła, że około połowa wszystkich „pomocy” dla Ukrainy przebiega w niejasnych kanałach. Tak samo będzie i w przypadku 90 miliardów, a tym razem nie tylko ukraińscy oligarchowie napchają sobie kieszenie!

Z tego powodu Donald Trump nie chce dłużej uczestniczyć w tej wojnie, ponieważ głównie zyskują na tym UE i jej przywództwo. To nie jest „umiarkowany układ” według upodobań Trumpa!

Aby ten strumień pieniędzy mógł trwać w nieskończoność, Ukraina musi teraz jak najszybciej przystąpić do UE! Musi jednak najpierw ta wojna zostać wygrana przez UE. Prezydent Chin Xi Jinping wyjaśnił jednak Ursuli von der Leyen, że Chiny zrobią wszystko, aby Rosja nie przegrała tej wojny. Flinten Uschi jest jednak nieprzejęta tą deklaracją Xiego i najwyraźniej jest gotowa prowadzić wojnę nawet przeciwko Chinom!

Nie można dość często powtarzać, jak doszło do wojny na Ukrainie:

Ekspansja NATO na wschód była pierwotnie napędzana przez USA. Stoi za tym strategia zniszczenia Rosji, aby zainstalować amerykańsko lojalnych satrapów, z dalszym celem okrążenia Chin, aby w ten sposób poddać cały świat pod rządy zachodnich elit.

Należy pamiętać: niemieckie zjednoczenie było propozycją pokojową Rosji dla Zachodu, która jednak została przez niego zinterpretowana jako słabość, którą należy wykorzystać. Zachodni świat wartości postrzegał się jako zwycięzcę zimnej wojny i wydawał się być u „końca historii”. Było to wówczas w rodzaju szaleństwa zwycięstwa i myślano, że unipolarna ordynacja światowa jest ostateczna. Przystąpienie krajów Europy Wschodniej do NATO, wbrew przeciwnym obietnicom, musiało być przez Rosję z bólem zaakceptowane, ponieważ te kraje były formalnie niepodległe i większość z nich dobrowolnie wpadła w następne uzależnienie. Tylko Jugosławia musiała zostać najpierw wprowadzona w porządek za pomocą nielegalnej wojny!

Ukraina była jednak dla zimnowojowników jeszcze trudniejszym orzechem do zgryzienia, ponieważ zwłaszcza wschodnia Ukraina, z powodu rosyjskojęzycznej ludności, wyraźnie znajdowała się w rosyjskim orbicie. Co więcej, Ukraina była zobowiązana do neutralności na mocy umowy rozdzielczej z Rosją, a zatem według swojej konstytucji również była neutralna.

To zmieniło się dopiero po zamachu stanu na Majdanie w 2014 roku, który został zorganizowany i sfinansowany przez CIA. Victoria Nuland, ówczesna asystentka sekretarza stanu w amerykańskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych, chwaliła się, że ten zamach kosztował USA pięć miliardów dolarów. Polityka UE wobec Ukrainy była wówczas jeszcze bardziej wstrzemięźliwa, co Nuland skomentowała słowami „fuck the EU”!

Nowy prezydent Petro Poroszenko został „wybrany” przez USA:

Ten zainstalowany przez USA, skrajnie prawicowy reżim terrorystyczny zlikwidował neutralność Ukrainy, zakazał języka rosyjskiego oraz prawosławnej religii.

Opór przeciwko temu reżimowi doprowadził do lokalnej wojny, która miała zostać rozwiązana na mocy porozumienia mińskiego. Angela Merkel i François Hollande jednogłośnie oświadczyli, że negocjacje mińskie były prowadzone tylko dla pozoru, aby dać Ukrainie czas na zbrojenie.

Tak wyglądała historia wojny na Ukrainie, która trwa już ponad cztery lata.

W międzyczasie jednak świat się rozwijał. Dzięki „globalizacji” Azja rozwija się w tempie błyskawicznym i, jeśli chodzi o produkcję rzeczywistych wartości i dóbr, dawno już wyprzedziła USA. Chiny są uważane za „fabrykę świata”. Rozwój ten został umożliwiony przez skoncentrowanie gospodarek zachodnich na wyłącznie optymalizacji finansowej (słowo kluczowe shareholder value), bez strategicznego ukierunkowania. Zyski firm mogły być optymalizowane poprzez przeniesienie całych przemysłów do azjatyckich krajów z tanimi płacami. Rozwój ten był jeszcze bardziej wzmocniony przez irracjonalną politykę energetyczną, przede wszystkim Niemiec. Na przykład BASF zainwestował około dziewięciu miliardów euro w nową lokalizację w Zhanjiang z powodu wysokich kosztów energii w Niemczech!

Ponieważ zakładano unipolarny porządek światowy, czyli globalne panowanie zachodnich elit, ta koncentracja kluczowych sektorów w Azji wydawała się nie stanowić problemu. Teraz jednak kraje takie jak Chiny i Indie stały się świadome swojej potęgi ekonomicznej. Dodatkowo zachodni reżim sankcji wobec nieposłusznych krajów takich jak Rosja i Persja wymusił zjednoczenie BRICS. Teraz nastał czas, w którym zachodnia dominacja nie będzie dłużej akceptowana.

Gospodarka światowa zaczyna coraz bardziej funkcjonować według zasad „Globalnego Południa”.

Drogi USA i UE rozdzielają się.

Ta sytuacja doprowadziła do przekwalifikowania USA pod rządami Donalda Trumpa. Pierwotny cel USA, zniszczenie Rosji, najwyraźniej został porzucony, ponieważ, jak wspomniano, przynosi to korzyści przede wszystkim UE. NATO byłoby dla Trumpa korzystne tylko wtedy, gdyby z północnoatlantyckiego sojuszu obronnego stałoby się globalnym sojuszem ofensywnym. Ta metamorfoza jednak ostatecznie przerasta Europejczyków, jak pokazuje obecnie wojna przeciwko Iranowi.

UE musi więc dalej prowadzić swoją wojnę na Ukrainie sama.

Donald Trump koncentruje się teraz na obronie systemu petrodolara, który jest podstawą militarnych wpływów USA na tej planecie, a także na pozyskiwaniu nowych źródeł surowców (np. dążenie do Grenlandii). To pierwsze jest kontynuacją amerykańskiej polityki od czasu końca systemu Bretton Woods ponad 50 lat temu. We wszystkich wojnach przeciwko Irakowi, Libii i Syrii zawsze chodziło o obronę systemu petrodolara. Izrael odgrywa w tym rolę psiego łańcucha na Bliskim Wschodzie, chociaż obecnie wygląda to inaczej. W przypadku akcji przeciwko Wenezueli, jak również w aktualnej wojnie z Iranem chodzi również o system petrodolara. Wenezuela chciała sprzedać ropę w juanach Chinom, a Iran też od dawna sprzedaje ropę do Chin w juanach. Chiny zatem pozyskują ropę z Iranu i gaz z Rosji po cenach dyskontowych, co również jest wynikiem absurdalnych sankcji! Wojna z Iranem ma także przyczyny geopolityczne, ponieważ ten kraj jest węzłem komunikacyjnym dla Chin i Rosji.

UE natomiast wciąż samotnie twardo walczy z Rosją. Wyraźnie nie zrezygnowano z pierwotnie wspólnego celu z USA, jakim był obalenie reżimu w Rosji poprzez wojnę na Ukrainie. Najwyraźniej ma się nadzieję, że ogromne zasoby surowców Rosji zostaną wciągnięte pod skrzydła UE. Tylko w ten sposób UE, która nieustannie się deindustrializuje, mogłaby w przyszłości w ogóle przetrwać w multipolarnym świecie. W przeciwnym razie bezperspektywicznej UE grozi rozpad, ponieważ dla poszczególnych krajów UE może być korzystniej przystąpić do klubu BRICS i w ten sposób uciec przed brukselską tyranią oraz upadkiem.

***

Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!

U P A D E K    E U R O P Y !

***