Wilhelm Keitel podpisuje 8 maja 1945 w Berlinie bezwarunkową kapitulację | Źródło: Yevgeny Khaldei – Wikimedia Commons w domenie publicznej
Zdziwieni obywatele Niemiec będą się przecierać ze zdumienia, gdy nagle w atlantyckich mediach jakościowych natkną się na wezwania do wojny przeciwko Rosji. W 1992 roku ludowi opowiadano bajkę o końcu historii, ale ta bajka zmieniła się z dnia na dzień.
O ciągłości niemieckiej polityki zagranicznej od 1925 do 2026
REDACJA | Apostołowie EG i UE nieustannie w ostatnich dziesięcioleciach propagowali swoją bajkę na dobranoc o „projekcie pokojowym Europy”. Już jednak pod koniec ubiegłego stulecia miała miejsce wojna napastnicza NATO przeciwko Jugosławii, a w nowym tysiącleciu kolejne ataki na Afganistan, Libię czy Irak, aby wymienić tylko niektóre. Dokładnie w tym celu potrzebna była kłamliwa prasa zachodniego kartelu medialnego, aby wywrócić wszelkie sprzeczności atlantyckich narracji i w ten sposób je zaprzeczyć.
Koncepcja wsparcia brytyjskiego imperium kolonialnego pod koniec XIX wieku przewidywała zaangażowanie Stanów Zjednoczonych. Zrealizowano to po 25 latach przygotowań podczas I wojny światowej: W 1918 roku udało się Anglo-Ameryce – czyli Wielkiej Brytanii w bliskiej współpracy ze Stanami Zjednoczonymi – rozbić Europę Środkową. Umożliwiło to atlantyckiemu hegemonowi zgłoszenie swoich roszczeń do wyłącznych rządów politycznych, gospodarczych i militarnych na całym świecie.
W tamtym czasie istniało tylko kilka możliwości, aby skutecznie postawić tamę temu kolonialnemu modelowi jednolitego świata, np. poprzez przeciwną koncepcję, jak…
… sojusz między państwami Europy Środkowej a ZSRR jako równowagę sił!
Traktat z Rapallo z 16 kwietnia 1922 roku między ZSRR a Republiką Weimarską
Po I wojnie światowej, w przeciwieństwie do dzisiejszej sytuacji, w Europie Środkowej byli jeszcze politycy zdolni poprawnie uchwycić światową politykę. Byli intelektualnie zdolni, aby obok polityki wewnętrznej zrozumieć również politykę globalną z perspektywy interesów swojego własnego kraju i odpowiednio dostosować swoje działania.
Delegacja niemiecka w Genui 1922 z Waltherem Rathenau (drugi z lewej) i Josephem Wirth (trzeci z prawej) | Źródło: Bibliothèque nationale de France, domena publiczna, Wikimedia Commons
Niemiecki minister spraw zagranicznych Walther Rathenau i kanclerz Rzeszy Joseph Wirth w roku 1922 mieli takie format i wymagany profil państwowy.
Od 10.04.2022 do 19.05.2022 odbyła się w Włoszech konferencja w Genui. Czterdzieści cztery kraje Europy zgromadziły się tam, aby omówić wygórowane roszczenia reparacyjne. Myślano również o ewentualnym żądaniu zwrotu rzekomych płatności od Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Sowietskiej Republiki (RSFSR). Miało to miejsce mimo, że Rosja w I wojnie światowej spaliła swoich żołnierzy za Francuzów, ratując tym samym Francję przed wczesnym upadkiem. Pieniądze na to miało dostarczyć Niemcy i przekazać je do RSFSR.
Zarówno rosyjskie, jak i niemieckie kierownictwo przejrzały perfidną grę i spotkały się w Rapallo, w pobliżu Genui, na tajnych negocjacjach:
W wyniku tego Niemieckie Rzesza i RSFSR zawarły traktat z Rapallo i wzajemnie się uznały!
Traktat został wynegocjowany przez niemieckiego ministra spraw zagranicznych Walthera Rathenau i jego rosyjskiego odpowiednika Georgija Cziczerina i zapewnił:
- umorzenie wzajemnych długów.
- zobowiązania do rozwoju relacji gospodarczych.
- współpracę wojskową z szkołą lotniczą i pancerną w Lipsku i Kazaniu.
- dostawy urządzeń przemysłowych do Rosji oraz zboża do Niemiec.
Dodatkowe porozumienie podpisane 5 listopada 1922 roku w Berlinie rozszerzyło traktat na relacje Niemiec z republiki sowieckimi Ukrainą, Białorusią, Armenią, Gruzją i Azerbejdżanem. Dokumenty ratyfikacyjne zostały wymienione 26 października 1923 roku w Berlinie, a protokół dodatkowy zarejestrowany 18 lipca 1924 roku w Serii Traktatów Ligi Narodów. Porozumienie zostało potwierdzone przez traktat berliński z 1926 roku.
Po traktacie w Wersalu i zachodniej polityce wojennej przeciwko swojemu byłemu sojusznikowi Rosji, ów traktat z Rapallo stanowił wielki sukces zarówno dla Niemieckiej Rzeszy, jak i dla ZSRR. Dla atlantyckich kolonialnych panów polityczne zbliżenie między Rosją a Niemcami zachwiało ich monopolarne spojrzenie na świat, w efekcie czego…
… natychmiast wprowadzili hasło propagandowe „Duch Rapallo”, które pozostało aktualne do dziś!
W Niemieckiej Rzeszy istniały dwie grupy, które stały w przeciwieństwie do wspomnianej polityki zbliżenia:
- Kręgi monarchistyczne przyjmowały ambiwalentnie umowę z sowiecką Rosją. Zbiegało się to z wcześniejszym nastawieniem z powodu dymisji Bismarcka w 1890 roku, kiedy to nie chciano już przedłużać umowy o ubezpieczenie z carskim imperium. Z drugiej strony wymarzone „zblizenie” z Zjednoczonym Królestwem było nieustannie dążone przez niemieckie kręgi ukierunkowane na zachód, czego kontynuacją była NSDAP.
Z obozu niemieckiego nacjonalizmu odrzucono zbliżenie z ZSRR, a Walther Rathenau został oskarżony o „fałszywą grę”. To otworzyło atlantyckim mocarstwom możliwość, aby specjalnie przez tzw. patriotyczne kręgi wbić klin w zbliżenie między Rosją a Niemcami. Z tego jasno wynika polityka anglo-amerykańskich mocarstw przeciwko traktatowi z Rapallo, jak…
- finansowanie NSDAP na drodze do władzy, zwłaszcza w celu wsparcia jej samobójczej polityki wschodniej.
- Ernst „Putzi” Hanfstaengl został przez USA wysłany jako „opiekun Führera” w wczesnej fazie NSDAP na cele ich wsparcia.
- zamordowanie Walthera Rathenau 24 czerwca 2022 roku przez Organizację Konsul, której przypisywano powiązania z niemieckim Ministerstwem Spraw Zagranicznych – klasycznym wejściem dla brytyjskich służb.
- 14 listopada 2022 roku niemiecki kanclerz Joseph Wirth, pod którego rządził traktat z Rapallo, przeszedł na emeryturę.
- Jako karę za Rapallo, francuskie wojska w styczniu 1923 roku wkroczyły do Ruhry. NSDAP wydała instrukcje, aby nie uczestniczyć w oporze wobec francuskiej okupacji – miały to robić „inni”.
Kierownictwo NSDAP już w 1925 roku dostrzegło kuszącą możliwość, aby swój zapał na wschodzie zamienić na złoto od atlantyckiej finansjery. Brewiarz Führera „Mein Kampf” został wydany w 1925 roku. Wzywa wyraźnie do „z sojuszem z Anglią wystąpić przeciwko Rosji w zdecydowanej kontynentalnej walce o terytorium”. A dla tych, którzy tego jeszcze całkiem nie zrozumieli: „Nie orientacja na zachód i nie orientacja na wschód powinny być przyszłym celem naszej polityki zagranicznej, lecz polityka wschodnia, aby zdobyć niezbędną ziemię dla naszego niemieckiego narodu”.
W tym kierunku miało iść dalej: 4 stycznia 1932 roku Montagu Norman, gubernator Banku Anglii, przyszli kanclerze Franz von Papen i Adolf Hitler oraz politycznie wpływowi bracia Dulles z USA omawiali finansowanie NSDAP. Po przejęciu władzy i po wizycie dr. Hjalmar Schachta w maju 1933 roku u Franklin D. Roosevelta w Białym Domu, pieniądze miały napłynąć jeszcze obficiej: Wall Street zadbała o miliard dolarów pożyczek, co według dzisiejszej wartości odpowiada około 24 miliardom USD na zasadzie PPP:
Tak zapewniono, że możliwe było uzbrojenie się do planu wschodniego!
Krótkoterminowe i jedynie tymczasowe zbliżenie (1941 – 1945) atlantyckich mocarstw do ZSRR było spowodowane tym, że niemiecki lider pod koniec lat trzydziestych coraz mniej dawał się słuchać i wyobrażał sobie, że stoi na równi z Brytyjczykami, jeśli nie nawet ponad nimi. W rezultacie mocarstwa zachodnie postanowiły bardziej zredukować Niemcy do strefy trwałej okupacji, aby w końcu postąpić z drugą garniturą nazistów zgodnie z pierwotnym planem.
Ostatnio opublikowane dokumenty historyczne Federacji Rosyjskiej dotyczące dziwnych „wielokrotnych kapitulacji” niemieckiej Wehrmachtu ukazały osobliwe bliskie i nowe relacje między aliantami zachodnimi a ich złupionymi nazistami drugiej garnitury, które już w 1945 roku stały się „posłusznymi braćmi”.
Wehrmacht chciał tylko „kapitulacji-zachód”, aby następnie kontynuować walkę przeciwko ZSRR
Jodl podpisuje kapitulację: Wilhelm Ockenius (lewy), Jodl (środek), von Friedeburg (prawy); stoją Carl Spaatz, szef SHAEF
Kapitulacja nr 1 niemieckiej Wehrmachtu została podpisana 7 maja o godz. 2:41 w Reims (Francja). Oświadczenie zostało podpisane przez szefa sztabu dowodzenia Wehrmachtu, generała Alfreda Jodla. Stalin był tym bardzo wzburzony, ale jego rozkaz, aby nie brać udziału w „podpisaniu-zachód”, dotarł do przedstawiciela dowództwa ZSRR przy dowództwie alianckim, generała majora Iwana Susloparowa, za późno, aby ten podpisał tę kapitulację.
Kapitulacja nr 2 miała miejsce „na żądanie rządu ZSRR i jego najwyższego dowódcy towarzysza Stalina” 8 maja (9 maja czasu moskiewskiego) w Berlinie. Georgi Żukow, marszałek ZSRR, przyjął bezwarunkową kapitulację Wehrmachtu. Została ona podpisana przez niemiecką stronę przez:
- feldmarszałka Wilhelma Keitela, szefa sztabu generalnego dowództwa Wehrmachtu,
- generała pułkownika Stumpfa, zastępcę dowódcy Luftwaffe,
- admirała Hansa-Georga von Friedeburga, dowódcę Kriegsmarine.
Członek radzieckiego wywiadu pod pseudonimem „Peter” zgłosił cztery osobliwości w zachowaniu Niemców i ich nowych atlantyckich panów, co pozwalało na interesujące wnioski dotyczące zarysowującej się podwójnej gry wobec Rosji.
Szyfrowany telegram. Ściśle tajne. 10 maja 1945
„Niemcy zostali przetransportowani angielskim samolotem z Reims do Berlina, w towarzystwie majora F. T. Oppenheimera z amerykańskiego sztabu generalnego. Niemiecka delegacja przez cały czas trzymała się z dala od aliantów i nie brała udziału w ceremoniach powitalnych ani w negocjacjach wstępnych.
Niemców wezwano do sali posiedzeń, gdzie marszałek Żukow zapytał ich, czy przeczytali tekst oświadczenia i czy są gotowi je podpisać, proponując im, aby usiedli przy stole, aby podpisać dokument. Następnie niemiecka delegacja została wyprowadzona z sali.”
Pisarz radzieckiego wywiadu opisuje następnie cztery „osobliwości”:
Cytat początek
Po pierwsze – osobliwość pokonanych:
„… Już zewnętrzny wygląd delegacji wskazywał, że obecni udawali przedstawicieli nadal istniejących nazistowskich Niemiec: Keitel uniósł rękę w salucie nazistowskim. Miał na swoim mundurze złote odznaczenie nazistowskie, z dumą opowiadając, że to osobista nagroda Hitlera. Inni członkowie delegacji również nosili odznaczenia z nazistowskim swastyką.
Ponadto Keitel podkreślał swoją wierność Hitlerowi, opowiadając, jak podczas zamachu bombowego w pomieszczeniu Hitlera 20 lipca ubiegłego roku znajdował się w odległości zaledwie jednego metra od miejsca wybuchu i dawał instrukcje do aresztowania spiskowców.”
Po drugie – osobliwość intencji:
„Keitel opowiadał również, że po przebyciu z jedną z grup na północ od Berlina, poszedł w kierunku północnym, a nie południowym, dokąd chciał się udać wcześniej, aby podjąć wszelkie kroki, by uratować Hitlera z okrążenia i zorganizować przełamanie pierścienia naszych wojsk wokół Berlina.
Keitel, von Friedeburg i Stumpf przedstawili pełnomocnictwa podpisane przez Grand Admirała Dönitza jako głowę państwa. Oświadczyli przy obiedzie, że Dönitz stałby się taki zgodnie z testamentem Hitlera. W rządzie utworzonym przez Dönitza są jako minister spraw zagranicznych hrabia Lutz von Schwerin von Krosigk, który jednocześnie zajmuje urząd ministra finansów, Franz Seldte jako minister pracy oraz Julius Heinrich Dorpmüller jako minister transportu i poczty.
Pozostałych członków rządu do tej pory nie znana. Ta tzw. rządowa kombinacja bez wątpienia stanowi próbę Niemców, aby zachować swoje centrum dowodzenia, uzasadnić je i jakoś przeforsować przed aliantami, aby zapewnić jedność Niemiec i pracować nad stworzeniem warunków do drugiej zemsty.
W tym kontekście ciekawe jest stwierdzenie Keitela w jego próbie uzyskania wsparcia od aliantów dla nowo powstającego rządu, że rozmawiał już na ten temat z Eisenhowerem i że demobilizowani żołnierze rozwiązanej niemieckiej armii powinni niezwłocznie być skierowani do rolnictwa, aby zapewnić dostawy żywności dla państwa.”
Po trzecie – osobliwość komplementów.
„Ponadto Keitel dwukrotnie podkreślał, że podczas tej wojny tylko rosyjski i niemiecki naród, które udowodniły swoją siłę i wytrwałość, poniosły ogromne cierpienia, podczas gdy Anglicy i Amerykanie prawie wcale nie byli dotknięci wojną.”
Po czwarte – osobliwość amerykańskiej postawy.
„Jako przykład postawy Amerykanów wobec Niemców zasługuje na uwagę następujący incydent: Aby powstrzymać Niemców od ceremonii powitalnej aliantów na lotnisku, towarzysz Serow poprosił Amerykanów o wydanie polecenia w celu powstrzymania Niemców w samolocie do czasu, aż uroczystość z Gwardią Honorową się zakończy.
Amerykanie poprosili następnie, aby tę miarę przekazać Niemcom z pomocą naszych oficerów, ponieważ nie chcieli, aby ich relacje z Niemcami były naruszone!”
Cytat koniec
Z opisywanych epizodów historycznych można wywnioskować, że dążenie na wschód nie było tylko niemieckim, ale zawsze już całkowicie atlantyckim przedsięwzięciem. Tworzy ono stałą konstans zachodnich zamiarów, niezależnie od symboliki, jaką noszą sztandary odpowiednich atakujących: Ostatni mogą być dowolnie wymieniani, ale plan podboju wschodu i przywłaszczenia jego bogactw naturalnych – pozostaje niezmienny, jak niewątpliwie pokazuje teraźniejszość!
***
Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!
U P A D E K E U R O P Y !
***
W języku niemieckim ukazała się nowa książka
Nowa publikacja:
Maria Pilar rozlicza się z „zieloną zarazą”
Do zamówienia bezpośrednio ze strony:
https://www.buchdienst-hohenrain.de/product_info.php?products_id=1887
***
Weitere Informationenhier unter Transparenz-Bekanntmachung)
