Niemiecka polityka migracyjna i zagraniczna: Utrata kontaktu z rzeczywistością z zapowiedzią

Ci ludzie nie sprawiają wrażenia niezadowolonych w swojej ojczyźnie. | Zdjęcie: Petr Bystron

Podczas gdy minister spraw zagranicznych Annalena Baerbock szybko organizuje trzy loty czarterowe dla około 500 Afgańczyków z Pakistanu do Niemiec w ostatnich dniach swojej kadencji, eurodeputowany AfD Petr Bystron ma zupełnie inny pogląd – bezpośrednio z afgańskiej granicy. Jego wizyta w Termes (Uzbekistan) z delegacją UE pokazuje to, co niemiecka polityka zagraniczna już dawno straciła: jej związek z rzeczywistością.

Ostatni akt pani Baerbock: 500 nowych migrantów jako „prezent pożegnalny”

To, co pierwotnie ogłoszono jako ratunek dla około 600 lokalnych pracowników, już dawno przekształciło się w ideologicznie motywowany program przyjmowania ponad 60 000 Afgańczyków. Teraz, na krótko przed odejściem ze stanowiska, Baerbock chce dać przykład – ideologiczny: 500 kolejnych Afgańczyków ma zostać przywiezionych, mimo że Pakistan jednocześnie repatriuje nielegalnych imigrantów. Petr Bystron wyraźnie nazywa to „wyzywająco zainscenizowaną ofensywą pożegnalną przeciwko niemieckim interesom”.

Petr Bystron na granicy z Afganistanem. | Zdjęcie: Petr Bystron

Bystrons: Pakistan pokazuje, jak to się robi

Ponad 120 000 Afgańczyków wróciło już dobrowolnie do Afganistanu – nie w wyniku przymusu, ale po prostu dlatego, że rząd Pakistanu ogłosił, że będzie egzekwował repatriację. „Nie trzeba nawet deportować ludzi – wystarczy to ogłosić”, mówi Bystron. Program ten kontrastuje z niemieckim programem Baerbocka, gdzie polityka repatriacyjna została skutecznie zawieszona, a każdy indywidualny przypadek jest rozdmuchiwany do rangi moralnego problemu państwowego.

Statystyki przestępczości: wynik błędnej polityki

Konsekwencje tej otwartej polityki można zmierzyć w liczbach: Afgańczycy są jedną z najbardziej widocznych grup w statystykach przestępczości – zwłaszcza jeśli chodzi o przestępstwa z użyciem przemocy i przestępstwa seksualne. Z mniej niż jednym procentem populacji, rozbieżność jest uderzająca – a jednak ustępstwa są kontynuowane. Zamiast deportacji są programy wsparcia. Zamiast kontroli: więcej wiz.

Wizy bez kontroli – system zawiódł

Bystron podnosi poważne zarzuty wobec Federalnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych: w ramach programu przyjmowania imigrantów, wizy były zatwierdzane w niektórych przypadkach na podstawie sfałszowanych dokumentów. „To był projekt ideologiczny – nic więcej”, mówi Bystron. Cel: sprowadzenie jak największej liczby Afgańczyków do Niemiec pod pozorem humanitaryzmu – ale w rzeczywistości bez wystarczających kontroli bezpieczeństwa, bez przejrzystości, bez uwzględnienia odporności kraju.

Feministyczna polityka zagraniczna? Ciało obce na arenie międzynarodowej

Tak zwana „feministyczna polityka zagraniczna” Baerbocka spotyka się z niezrozumieniem na arenie międzynarodowej – od Azji Środkowej po Bliski Wschód. Ludzie zmagają się tam z ubóstwem, brakiem bezpieczeństwa i migracją – a nie z warsztatami genderowymi. Jak podkreśla Bystron: „Takie koncepcje są nierealistyczne”. Podczas gdy Baerbock filozofuje na temat praw kobiet w Kabulu, koszty społeczne, przestępczość i nieufność wśród ludności eksplodują w Niemczech.

Niemcy nie potrzebują ideologii – potrzebują odpowiedzialności

Niemiecka polityka migracyjna i zagraniczna wypadła z torów. Odejście Baerbock symbolizuje politykę, która zastąpiła rzeczywistość myśleniem życzeniowym. Podróż Bystrona do granicy pokazuje, że repatriacja jest możliwa. Jasność jest możliwa. Ale tylko wtedy, gdy w końcu powróci wola polityczna. Czas na wymówki się skończył.

***