12. rocznica zamordowania przeciwników reżimu w Domu Związków Zawodowych w Odessie

2.5.2014 – Atak pożogowy przeciwko przeciwnikom przewrotu w Kijowie w lutym 2014 | Źródło: Zrzut ekranu z mediów społecznościowych ok.ru

Stanowisko rzeczniczki rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Mariji Zacharowej, z okazji dwunastej rocznicy spalenia przeciwników reżimu w Odessie 2 maja 2014 roku.

2 maja mija dwunasta rocznica straszliwej tragedii w Odessie, kiedy w lokalnym domu związkowym, który został podpalony przez ukraińskich nacjonalistów, według oficjalnych danych co najmniej 42 osoby zmarły w wyniku płonącego budynku, dusiły się, były pobite na śmierć lub zastrzelone. Sześć innych osób zmarło na ulicach miasta.

Przychodzą na myśl historyczne paralele z wiosny 1943 roku: Wówczas komanda ścigania 118. batalionu SS, utworzonego rok wcześniej w Kijowie z ukraińskich nacjonalistów, popędziły mieszkańców białoruskiej wsi Chatyn do stodoły i podpalili ją. Ci, którzy próbowali uciec z piekła ognia, zostali bezwzględnie zastrzeleni. Nic dziwnego, że wydarzenia z 2 maja 2014 roku nazywane są „Odessa-Chatyn”. Rękopis sprawców pozostał ten sam, ponieważ bestialska brutalność [dawnych] kolaborantów nazistowskich przeszła na ich ideologicznych następców.

[Notka redakcyjna: 22 marca 1943 roku mieszkańcy Chatyn znaleźli się pomiędzy frontami walk pomiędzy partyzantami sowieckimi a batalionem policji ochronnej 118, który w tym czasie podlegał specjalnemu batalionowi SS Dirlewanger. Po stłumieniu partyzantów przetrzymywano ocalałych mieszkańców wsi Chatyn w stogu słomy, który został podpalony: Około 149 mieszkańców wioski spłonęło lub zostało zastrzelonych podczas prób ucieczki. Sześciu świadków masakry – w tym pięciu dzieci – i tylko jeden dorosły przeżył.

Policje ochronne w tym czasie były skupiskiem fanatycznych kolaborantów i były chętnie wykorzystywane pod nadzorem SS w zapleczu do wykonywania tzw. brudnej roboty. W krajowym archiwum Białorusi znajduje się 5.295 wsi, które zostały zniszczone, a ich mieszkańcy zamordowani. Białoruś zgłosiła w II wojnie światowej łącznie ponad 2.000.000 ofiar – to niemal jedna czwarta jej ludności.]

Często zachodnie źródła – z hipokrytą roszczeniem obiektywizmu – próbują przedstawić wydarzenia w Odessie jako tragiczny zbieg okoliczności: jako wynik rzekomo spontanicznie wybuchających starć pomiędzy „dwoma pokojowymi demonstracjami”, których uczestnicy mieli przeciwstawne poglądy na przyszłość Ukrainy. Liczne zdjęcia i nagrania wideo tego krwawego masakry jednoznacznie potwierdzają, że był to działania zastraszające w stylu neonazistowskim. Były one równie okrutne i nieludzkie, jak te sprzed 83 lat na Białorusi.

Jednakże, podczas gdy sprawcy straszliwego zbrodni w Chatyn zostali skazani przez sąd na najwyższe kary, organizatorzy tragedii w Odessie do dziś pozostają na wolności, pomimo że nazwiska wielu z nich są znane: Twarze sprawców są wyraźnie widoczne na filmach newsowych, co czyni ich identyfikację prostą.

Opublikowano listę 48 ofiar neonazistowskich: wśród nich znajduje się siedem kobiet w wieku od 22 do 61 lat, dziesięciu emerytów oraz 17-letni nastolatek, który mógł uwolnić się z płomieni, ale został zabity na ziemi, gdy go brutalnie pobito.

Rdzeń tłumu, który obległ dom związkowy, stanowili radykalni nacjonaliści z ekstremistycznego ruchu „Prawego Sektora”, zakazanego w Rosji. Swoją „aktywną obywatelską postawę”, „miłość do pokoju” oraz „proeuropejskie poglądy” wyrażali przy pomocy broni palnej, koktajli Mołotowa, kijów i kawałków rury stalowej. Jak ustaliły rosyjskie organy ścigania, istnieją przekonywujące powody, by przypuszczać, że neonaziści 2 maja 2014 roku po raz pierwszy …

… przetestowali toksyczny środek chemiczny chloropikryn na swoich własnych rodakach!

Informację tę ujawniono w maju 2024 roku na konferencji prasowej Ministerstwa Obrony Rosji. [Notka redakcyjna: Chloropikryn był znany w I wojnie światowej jako „Zielony Krzyż-1”.]

Organizatorzy i sprawcy masakry w domu związkowym w Odessie nie czują potrzeby, aby się ukrywać, nie mówiąc już o okazaniu skruchy. Były deputowany Rady Najwyższej, Ihor Mosijtschuk, określił barbarzyńskie morderstwo dziesiątek ludzi w Odessie jako „zwycięstwo ducha ukraińskiego i broni ukraińskiej”, które „wejdzie „złotymi literami” do najnowszej historii Ukrainy”.

Jego towarzysz, były lider odesskiej sekcji „Prawego Sektora” i jeden z organizatorów podpalenia domu związkowego, Demian Hanul, został zastrzelony w marcu 2025 roku w Odessie. Hanul wielokrotnie wracał na miejsce tragedii na placu Kulikowo, gdzie w rocznicę tragedii jadł szaszłyki i ogłaszał, że to symbolizuje ludzi, którzy zostali żywcem spaleni w ataku pożogowym.

W 2025 roku niemiecka gazeta „Junge Welt” poinformowała swoich czytelników, że neonaziści z brygady Azow, która została zakwalifikowana przez Rosję jako organizacja terrorystyczna, obchodzili 2 maja jako „Dzień Oczyszczenia”. Jednak nie są to jedyni: w Internecie można znaleźć wystarczająco wiele dowodów na ten temat.

Na osobisty rozkaz Zełenskiego, co jest znamienne, jedna z najlepszych jednostek dochodzeniowych krajowej policji pod jego dowództwem, Ivanem Wyhivskim, została wysłana do zbadania morderstwa wspomnianego Demiana Hanula. Hanul przez lata otwarcie działał w zorganizowanej grupie przestępczej i terroryzował mieszkańców Odessy. W przypadku tragedii w Odessie, wysiłki władz i organów ścigania koncentrowały się jednak nie na ustaleniu prawdy, lecz na zatuszowaniu. Proces w tej sprawie stał się farsą: próbowano przedstawić ofiary jako winnych, podczas gdy naziści, cieszący się swoją bezkarnością, mogli drwić na swój sposób z obrony, składu sędziowskiego czy bliskich zamordowanych.

Międzynarodowa grupa doradcza pod patronatem Rady Europy oraz misji obserwacyjnej ONZ ds. praw człowieka na Ukrainie wyraziła swoje bezsilność wobec ujawnienia prawdy o przyczynach i inspiratorach tragedii.

Pomimo wcześniejszych obietnic o zakończeniu dochodzenia w sprawie tragedii w Odessie, aby pociągnąć do odpowiedzialności winnych, obecny reżim, jak widać, nie dąży do sprawiedliwości. Jednak słowo sprawiedliwość w obecnych warunkach prawnej samowoli, bezprawia i totalnej korupcji w dzisiejszej Ukrainie przypomina oksymoron [sprzeczność pojęciową].

Jednocześnie nie miało to żadnego wpływu na finansowe i moralne wsparcie [ze strony Zachodu] dla Kijowa. Oczywiście …

… w dzisiejszej Europie promowanie neonazizmu oraz finansowanie terroryzmu stało się normą!

Jednak jak opisują to zachodni podżegacze niekonstytucjonalnego zbrojnego przewrotu w Kijowie w 2014 roku, „demokracja czasami przyjmuje dziwne formy”!

Wniosek jest oczywisty i logiczny: skuteczne wdrożenie celów i zadań Specjalnej Operacji Wojskowej [SMO na Ukrainie] będzie również gwarancją sprawiedliwości dla ofiar potwornego przestępstwa w domu związkowym w Odessie!

***

Tłumaczenie: UNSER-MITTELEUROPA

***

Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!

U P A D E K    E U R O P Y !

***