W bieżącym konflikcie dotyczącego Iranu nie chodzi oczywiście o demokrację, wolność i prawa człowieka, lecz o twarde interesy geostrategiczne. Iran ma ogromne znaczenie zarówno dla Rosji, jak i dla Chin:
- Międzynarodowy korytarz transportowy Północ-Południe przebiega przez Iran. Łączy on Rosję z Indiami, głównie drogą lądową, a zatem trudno go objąć sankcjami.
- Proponowany przez Chiny „nowy Jedwabny Szlak“ również przebiega przez Iran. Ponadto Chiny importują ropę z Iranu drogą lądową, nietykalnie przez sankcje. Rozliczenia odbywają się w juanach.
FRANZ FERDINAND | To wszystko jest dla Zachodu źródłem frustracji. Przewrót w Iranie mógłby zatrzymać te przedsięwzięcia. Zarówno Rosja, jak i Chiny będą więc dążyć do utrzymania obecnego reżimu w Iranie. Konflikt irański ma potencjał, by wywołać III wojnę światową w większym stopniu niż konflikt ukraiński, ponieważ USA naruszają zasadnicze interesy Rosji i Chin.
Aby lepiej oszacować aktualną sytuację w Iranie, warto przyjrzeć się historii Iranu od końca II wojny światowej do objęcia władzy przez mullahów (fragmenty z Monika Gronke: Historia Iranu: 1941-1979 – Od II wojny światowej do rewolucji islamskiej) (Monika Gronke: Irans Geschichte: 1941-1979 – Vom Zweiten Weltkrieg bis zur Islamischen Revolution):
- Niepodległość
Po zakończeniu brytyjskiej i radzieckiej okupacji w 1946 roku Iran stał się ponownie niezależny, z Mohammedem Rezą jako władcą.
- Nacjonalizacja przemysłu naftowego
1 maja 1951 roku irański senat zatwierdził ustawę wykonawczą do ustawy o nacjonalizacji irańskiego przemysłu naftowego, uchwaloną dzień wcześniej przez parlament. Celem było zatrzymanie wpływów z przemysłu naftowego w kraju (do tej pory Iran zatrzymywał tylko 8% przychodów z ropy). W rezultacie Iran został objęty bojkotem przez prawie wszystkie międzynarodowe firmy naftowe, co doprowadziło do kryzysu finansowego w kraju. Mimo kryzysu ekonomicznego Mossadegh początkowo otrzymał od parlamentu sześciomiesięczne pełnomocnictwa, które umożliwiły mu uchwalanie ustaw bez zgody parlamentu.
- Reforma rolna
Wyposażony w te uprawnienia, premier Mossadegh zaproponował różne środki, w tym reformę rolną, która miała objąć również dziedziczne ziemie szacha, oraz cięcia w budżecie na utrzymanie dworu.
- Zamach stanu i obalenie Mossadegh
19 sierpnia 1953 roku części armii irańskiej przy pomocy amerykańskiego wywiadu CIA przeprowadziły udany zamach stanu: USA obawiały się zbliżenia Mossadegh do ZSRR. Mossadegh poddał się nowemu rządowi Iranu.
Postrzeganie obcego wpływu na irańską politykę miało już dłuższą historię, w tym podział kraju na strefy interesów rosyjskich i brytyjskich w 1907 roku, brytyjski traktat protekcyjny z 1919 roku oraz okupację neutralnego Iranu przez radzieckie i brytyjskie wojska w 1941 roku. Dla wielu Irańczyków obalenie Mossadegha wzmocniło przekonanie, że ważne decyzje polityczne dotyczące Iranu były podejmowane w obcym kraju. Tak było aż do rewolucji w 1979 roku.
- Biała rewolucja
Szach stał się władcą absolutnym i zmodernizował Iran według własnego uznania, co zasadniczo oznaczało dostosowanie go do „Zachodu“, czyli Europy i USA. Szczególnie znaczna część dochodów państwowych była przeznaczana na zbrojenia. Szach chciał przekształcić Iran w mocarstwo regionalne.
Od tego momentu Mohammed Reza mówił o „Białej rewolucji“, mówiąc o swoim programie rozwoju, w tym – ostatecznie nieudanej – reformie rolnej. Przeciwko tym planom reform, które początkowo miały wsparcie większości społeczeństwa, w połowie 1963 roku doszło do poważnych zamieszek, które zostały brutalnie stłumione.
W tych zamieszkach po raz pierwszy odegrali kluczową rolę religijni liderzy kraju, szyicki kler. Kler obawiał się przede wszystkim utraty swoich ziem, planowanej przez rząd szerokiej edukacji świeckiej wśród ludności wiejskiej oraz wprowadzenia prawa wyborczego dla kobiet.
Po raz pierwszy aktywna na scenie politycznej stała się najważniejsza w przyszłości postać: ajatollah Ruhollah Chomeini (1902-1989). Po dwóch krótkich pobytach w więzieniu musiał w 1964 roku udać się na wygnanie do Iraku. W październiku 1978 roku Chomeini – na prośbę szacha – udał się na wygnanie do Neauphle-le-Chateau pod Paryżem, skąd kontynuował walkę z szachem. Kasety audio z jego przemówieniami i kazaniami, wzywającymi do obalenia szacha, krążyły w dużej liczbie obok ulotek o tej samej treści w Iranie.
- Ruch rewolucyjny rośnie – koniec rządów szacha
Od początku 1978 roku zaczęły się demonstracje głównie ubogich mieszkańców wsi, którzy w poszukiwaniu lepszych warunków życia osiedlili się w miastach. Rewolucja irańska była rewolucją miast, zwłaszcza stolicy. Bezskutecznie i wyrwani z korzeni ubodzy zwracali się do kręgów religijnych, które zapewniały im pewne poczucie bezpieczeństwa. To właśnie ci biedni i wykluczeni byli tymi, których Chomeini określił jako mostaz’afin, „słabi“, i na których się opierał.
W grudniu 1978 roku w Teheranie zebrało się około miliona ludzi na antyszachowskiej demonstracji.
Na masowych protestach przeciwko szachowi wielokrotnie pokazywano wizerunek ajatollaha Chomeiniego: dla wielu stał się on postacią identyfikacyjną. Chomeini chciał stworzyć państwo islamskie.
Gdy Mohammed Reza Szach pod koniec 1978 roku w przemówieniu telewizyjnym przyznał także, że jego rząd był naznaczony korupcją i okrucieństwem, prosił ludność o przebaczenie i popierał rewolucję, armia – która być może mogła uratować jego rządy – była moralnie sparaliżowana. Degradacje wzrosły; opozycyjni działacze powracali z zagranicy do Iranu.
- Powrót ajatollaha Chomeiniego
16 stycznia 1979 roku szach opuścił Iran, a 1 lutego Chomeini przyleciał z Paryża do Teheranu.
Wielki wkład w zwycięstwo rewolucji miały jednak lewicowe ugrupowania w Iranie, zwłaszcza modjahedin-e khalq („Ludowi mudżahedini“), którzy walczyli jako grupa oporu przeciwko szachowi od 1965 roku i byli bardzo skuteczni militarne. Ich przywódca Mas’ud Radżawi żądał sprawiedliwej reformy rolnej, prawa do wolności słowa i równości kobiet. Inne lewicowe ugrupowania posuwały się jeszcze dalej i domagały się nacjonalizacji wszystkich przedsiębiorstw oraz egzekucji byłych odpowiedzialnych. Dla Chomeiniego, którego celem było stworzenie państwa islamskiego, w tym momencie musiało to wyglądać tak, jakby „jego“ rewolucja przekształcała się w marksistowski konflikt klasowy. W ten sposób Chomeini pozornie zgodził się na niektóre żądania i coraz częściej wplatał w swoje przemówienia radykalne hasła, które brzmiały znajomo dla lewicowych grup.
1 kwietnia 1979 roku oficjalnie ogłoszono Islamską Republikę, a 2 grudnia przyjęto odpowiednią konstytucję w referendum. Ta konstytucja została przygotowana przez zgromadzenie ekspertów, którego członkowie w przeważającej części byli duchownymi. Islamska Republika Iran, zgodnie z tą konstytucją, jest teokracją, co oznacza, że Bóg, a dokładniej ukryty Dwunasty Imam jako jego przedstawiciel, jest jedynym władcą. Dwunasta szyizmu jest od 1501 roku religią państwową w Iranie: podstawą jest doktryna imamatów, która zakłada specyficzny łańcuch dwunastu imamów, czyli legalnych liderów wspólnoty szyickiej. Dwunasty Imam według doktryny szyizmu nie umarł, lecz żyje w ukryciu. Jest postacią zbawczą, która pewnego dnia powróci i ustanowi królestwo sprawiedliwości na ziemi.
- Aktualna sytuacja
W wydaje się, że Iran obecnie boryka się z tymi samymi problemami, które doprowadziły do obalenia szacha: wysokie bezrobocie i korupcja. Problemy te są jednak dodatkowo zaostrzone przez reżim sankcji związany z irańskim programem atomowym.
Wspomniane wyżej lewicowe ugrupowania raczej nie zniknęły i oczywiście są wrogo nastawione do reżimu mullahów.
- Sankcje z powodu programu atomowego
Iran starał się z kolei, aby jego program atomowy został postawiony pod międzynarodową kontrolę, jeśli w zamian sankcje zostaną zniesione. W tym celu pięć mocarstw weta, Niemcy i Iran 2 kwietnia 2015 r. uzgodniły ramową umowę – Wspólny Kompleksowy Plan Działania (JCPOA, „Wspólny kompleksowy plan działania“, tzw. porozumienie atomowe). Zgodnie z tym kompromisem Teheran poddaje swój program atomowy kontroli do 2025 roku. Ogranicza on zdolność Iranu do wzbogacania uranu (zobacz https://www.unser-mitteleuropa.com/172773).
Ostatecznie umowa ta się nie powiodła, ponieważ rząd Trumpa na żądanie lobby izraelskiego wznowił sankcje, a Iran w konsekwencji również nie przestrzegał tego porozumienia.
Zachodni świat wartości wydaje się zatem zdecydowany na gospodarcze uduszenie Iranu, aby wymusić pożądane zmiany reżimu. Nie waha się też importować za granicą (np. z Albanii) wyszkolonych terrorystów, aby przyspieszyć spiralę przemocy. Wzruszenie nad uciszeniem opozycji jest samozaprzeczeniem!
***
Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!
UPADEK EUROPY !
***
W języku niemieckim ukazała się nowa książka
Nowa publikacja:
Maria Pilar rozlicza się z „zieloną zarazą”
Do zamówienia bezpośrednio ze strony:
https://www.buchdienst-hohenrain.de/product_info.php?products_id=1887
***
NASZA MITTELEUROPA jest publikowana bez irytujących i zautomatyzowanych reklam wewnątrz artykułów, które czasami utrudniają czytanie. Jeśli to doceniasz, będziemy wdzięczni za wsparcie naszego projektu. Szczegóły dotyczące darowizn (PayPal lub przelew bankowy) tutaj (Details zu Spenden (PayPal oder Banküberweisung) hier.).
